Op de middelbare school was ik één van de eersten met een zogenaamd CU2 account. Nadat mijn vrienden erachter kwamen dat je op deze sites gemakkelijk een eerste stap richting ongrijpbare dames kon zetten, volgden zij mij in groten getale. Inmiddels is CU2 zó 2001, maar blijkt het het begin van mijn social network carrière geweest te zijn. Tijd voor een overzicht van deze carrière, én mijn beweegredenen om te blijven social networken.

Toen ik mijn CU2 account in 2003 offline haalde, omdat ik de mailtjes van de organisatie zat was, werd ik een beetje weemoedig. Ik besefte me dat ik eigenlijk nergens een profiel meer had. Niet dat ik mezelf nou zo graag etaleerde, maar waarschijnlijk gaf het bij een bevestiging van bestaansrecht. Daarom ging ik snel op zoek naar andere mogelijkheden.

Al snel vond ik die in MySpace. Tijdens een tripje naar Berlijn had ik een meisje uit Engeland leren kennen dat ook op MySpace zat – ik kon nu niet achterblijven. Vol enthousiasme begon ik aan het digitaal schilderwerk van mijn profiel.

Tot mijn grote teleurstelling bleek er weinig te schilderen. Kon ik bij CU2 nog vrijelijk met html pielen, bij MySpace bleef het bij een kleurtje en het invullen van wat vragen. Teleurgesteld leek ik af te druipen.

Tot ik bij andere MySpacers zag, dat er wel degelijk wat te pimpen viel. Met een paar vage codes, die je van een nog vagere site kon trekken, was het grote creatieve spel weer begonnen.

Toch kwam ik er al snel achter dat ook hier weinig uitdaging in zat: het ging steeds meer om de inhoud. En die bleek ik bij iets nieuws - genaamd Hyves - beter kwijt te kunnen. Meer foto’s, meer vragen, maar bovenal: meer Nederlanders. Waarom het zo groeide weet ik niet, maar ontkennen was onmogelijk.

En zo is de situatie eigenlijk nog steeds. Mijn Hyves gebruik ik om mezelf persoonlijk te etaleren. Ik laat erop zien wat mijn hobby’s zijn en van wat voor mensen ik houd. Toch laat ik er ook op zien bij welk bedrijf ik werk en op welke school ik zit.

Daarom weet ik zeker dat wanneer ik ergens solliciteer, ze mijn hyves even zullen checken. Om diezelfde reden lijkt het me belangrijk de site goed te onderhouden en geen rare foto’s en contacten aan te maken. En omdat ik nog steeds het idee heb dat ik best leuke hobby’s heb en ook van leuke mensen houd, twijfel ik er niet over om mijn Hyves aan te houden. Mijn MySpace er inmiddels als een rolkoffer bijhoudend: ik schaduw al mijn updates op Hyves zo nauwkeurig mogelijk op MySpace.

Dan is er nog Last.fm. Als muziekliefhebber vind ik het een uitvinding, maar ik wil het geen sociale netwerk site noemen. Maar heel zelden ontvang ik een private message of een tekstje in mijn shoutcast. De enige reden dat ik mijn last.fm aanhoud, is omdat het mij op de hoogte houdt van nieuwe muziek. Mijn vrienden hebben met die trouw aan last.fm niks te maken.

Sinds kort heb ik dus ook een LinkedIn. Alhoewel ik er absoluut de kracht van inzie, vraag ik me af in hoeverre het voor mij in dit stadium al nuttig kan zijn. Het nut van LinkedIn lijkt me vooral te zitten in het pochen met cv en contacten die hoog zijn aangeschreven. Het eerste heb ik nog nauwelijks en het tweede, die contacten, wil ik er niet mee lastig vallen.

Al met al houd ik mijn ogen open voor het ideale profiel. Wellicht eentje met vloeibare content, zoals in de les besproken. Facebook heb ik voor de zekerheid alvast aangemaakt..

Jack van Gelder ging er afgelopen maandag eens goed voor zitten. Geflankeerd door Bas Ticheler kon er toch niks mis gaan: hij zat er alleen om wat te schreeuwen. Ik denk er het mijne over. Wat dat ‘mijne’ is? Check de Podcast.

Niet dat ik er de vinger op kan leggen, of een concreet voorbeeld kan geven. Misschien heeft Van Gelder last van dezelfde ziekte als mijn eigen persoon: succesberouw. Ik vind het namelijk leuk dat het Nederlands Elftal het nu zo goed doet, maar ik 1998 en 2000 wilde ik het misschien ‘nog wel liever’.

Zij die niet van voetbal houden, begrijpen niet wat ik bedoel. Geen probleem. Feit blijft dat Van Gelder nog twee wegstrijden heeft om zijn enthousiasme terug te vinden. En oja, denk er gerust het jouwe over.

Van docent Jaap Stronks kreeg ik een aantal weken geleden de opdracht flink te gaan twitteren. Zoals zoveel opties tot het bijhouden van een log- of dagboek over mijn leven, sneuvelde ook deze opdracht op troosteloze wijze. Daarom nu een analyse van de drie redenen waarom ik Twitter niet zag zitten. En ik zal niet flauw zijn: ik ga ook op zoek naar drie redenen waarom Twitter wel potentie heeft. Ze zijn er, echt waar.

Twitter. JA!

1. Twitter is simpel

En dat begint al bij het aanmelden. Een leek kan zich binnen drie minuten aanmelden bij Twitter en beginnen met ‘microbloggen’. Zelfs bloggen en msn’en vereisen een grotere kennis. Journalistiek gezien kan dit interessant zijn, omdat de drempel hierdoor enorm laag ligt. Qua benodigde kennis, maar ook qua benodigde tijd.

2. Twitter is snel

Brengt ons meteen bij het volgende punt. Twitter is enorm snel. Slechts de ‘update’-button scheidt de gedachte van wereldwijde publicatie. Dit heeft op journalistiek vlak het voordeel dat er, zeker indien iemand mobiel kan updaten, een bepaalde gebeurtenis snel een hele wolk aan tweets zal opleveren.

3. Twitter is persoonlijk

Het maakt niet uit waar je je maatschappelijk bevindt: Twitter is er voor je. Je hoeft alleen te lezen over mensen die je interesseren en schrijft ook alleen voor hen. Journalistiek gezien heeft dit als voordeel dat verschillende maatschappelijke stromingen een stem krijgen, misschien zelfs wel een eigen taaltje. Daardoor kan Twitter in de toekomst wellicht een indicatie geven hoe verschillende maatschappelijke stromingen zich gedragen: Twitter als sociologisch kompas.

Twitter. NEE!

1. Twitter is openbaar

Waarom zou ik mensen en plein public aanspreken, als ik ze ook kan bellen, of met een Instant Messenger kan benaderen? Natuurlijk is het handig als ik een keer een openbare vraag heb, maar die kan ik toch ook in Google Questions of iets dergelijks stellen? Bij het aanpassen van mijn profiel kan ik instellen dat Twitter alleen zichtbaar is voor vrienden, maar dan is het verschil met een Instant Messenger Screenname weer erg klein.

2. Twitter is instabiel

In de periode dat ik Twitter heb moeten gebruiken, was deze toepassing erg traag. Vaak kwamen berichten pas laat door op de site. Af en toe kon ik mijn tweets niet aan personen richten, omdat zij deze dan toch niet konden lezen. Als Twitter die journalistieke toepassing van de toekomst is, moet het technisch in orde zijn. Anders krijg je nooit genoeg leden om de eerder genoemde ‘grote tweetwolken’ te genereren.

3. Twitter is saai

Als ze bij Twitter willen dat iedere wereldburger eraan moet gaan geloven, mogen ze eerst weleens wat aan de interface doen. De site ziet er niet uit, vanwege de beperkte ‘pimp’-mogelijkheden. Mocht ik dus journalistieke zaken via Twitter willen presenteren, moet ik moeite doen om op te vallen in de stugge interface. Mijn boodschap aan de makers is dus: laat de mogelijkheid open voor creativiteit!

Experiment geslaagd. De verlenging neem ik vanaf de bank mee. Anders heb ik nog meer pech. Zie het resultaat van mijn experiment hier.

Live blog van de Champions League Finale door B100 - en companen. Check het hier!

De Technorati Top 100 staat vol blogs die gaan over Nieuwe Media en het vernieuwen ervan. Slechts een aantal blogs gaat over entertainment en nog minder gaan er puur over muziek. Als het om alternatieve muziek gaat, staat er zelfs maar één blog in de lijst.

Stereogum.com is een Amerikaanse blog, waarvan de makers zich richten op alternatieve muziek, ookwel indie genoemd. Scott Lapatine begon de site in 2003, om een podium te bieden aan deze muziekstroming. Inmiddels heeft deze oprichter ongeveer vijf mensen om zich verzameld, die naast recensies ook columns schrijven. Bovendien werd Lapatine in 2005 door het Texaanse opinie- en cultuurblad The Austin Chronicle betiteld als ‘the blogosphere’s most influential musical tastemaker’. Waar schuilt het succes van deze site?

Op Stereogum worden ontwikkelingen in de indie-scène onder de loep genomen en besproken. Elke dag worden er zo’n zeven artikelen op de site geplaatst, waarvan er ongeveer vijf recensies betreffen. In sommige recensies wat giftig, maar vooral met een vlotte, melige pen. Een voorbeeld dat deze beide superlatieven goed illustreert, was vandaag op de site te vinden. “Six months ago Liam Gallagher railed against the “Radiohead model” of album distribution, saying Oasis would give their new music away “over my dead body.” Today, Liam Gallagher died.”, was de opening van een artikel over de gratis albumdistributie van de band Oasis.

Toch is het begrip ‘recensie’ voor Stereogum nogal rekbaar. Ze plaatsen voornamelijk nieuwe clips en mp3’s, zonder er een echt oordeel aan te verbinden. Daarom zou je de recensies misschien ook wel als ‘nieuwsverhaal’ kunnen betitelen. Slechts de columns, interviews en achtergrondverhalen zouden qua traditionele vorm ook op papier overleven.

Het publiek van Stereogum zal uiteraard grotendeels uit alternatieve muziekliefhebbers bestaan. Dit is ook te lezen in de comments, die zonder moderatie onder de artikelen worden geplaatst. Toch lijkt het logisch dat ook platenbazen af en toe een kijkje op de site nemen, aangezien Stereogum een goede reputatie heeft als het gaat om het ontdekken van nieuwe muziek.

Interactiviteit met de fans is er vooral middels het oppikken van opinie in de comments, maar toch zijn er nog meer interactieve elementen. Bijvoorbeeld de ‘give-aways’, waar sinds jaar en dag goodies en merchandising artikelen van bands worden weggegeven aan de lezen. Volgens Stereogum zelf leveren deze acties enorm veel respons op.

Mocht de redactie onverhoopt ergens overheen hebben gekeken, heeft zij daar zelf een oplossing voor bedacht. In de rubriek ‘The Outsiders’ kunnen bezoekers op de proppen komen met afwijkende muziek die vervolgens door de redactie wordt bekeken.

Ook met de andere rubrieken is geprobeerd een vaste groep mensen aan te spreken. Er is een historisch hoekje, er wordt een nieuwe band gepitched en er is een soort ‘mp3 van de week’ in de vorm van de geroemde ‘Gumdrop’. Dit verspreiden van mp3’s wordt gezien als het handelsmerk van Stereogum. Door veel nummers gratis aan te bieden liggen de makers vaak overeen met platenbazen, maar steeds vaker begrijpen deze dat aandacht van Stereogum de verkoop zeker geen windeieren legt.

Meest in het oog springende rubriek volgens ondergetekende, is ‘Quit Your Day Job’. In deze rubriek worden muzikanten geïnterviewd over het bijbaantje dat ze hadden net voor of tijdens het begin van hun muzikale carrière om de eindjes aan elkaar te knopen.
Goed voorbeeld hiervan is een interview met Chris Keating, zanger van Yesayer, een band die het momenteel ook in Nederland goed doet. Hij wordt geïnterviewd over zijn werk in de decorbouw van een filmset en het ‘Man Bijt Hond’-toontje in het interview zal veel fans aanstaan. Het laat zien dat artiesten ook maar gewone mensen zijn en dat brengt ze erg dichtbij. Vooral de tone of voice speelt hierbij een grote rol. Geïnteresseerd, maar niet geobsedeerd. Melig, maar niet respectloos.

Al met al zijn er genoeg redenen te bedenken voor het succes van Stereogum. Toch is het de vraag of het de site lukt volledig onafhankelijk van pluggers en adverteerders te blijven. Op het moment dat duidelijk is dat veel mensen de site als opinieleider zien, zullen zij steeds meer druk op Lapatine en zijn mannen uit gaan oefenen. Mochten ze ervoor zwichten, zal er snel een einde komen aan de fanatieke steun van de alternatieve muziekliefhebbers, die deze invloeden vaak slecht pruimen. Gebeurt dit allemaal niet, dan kan Tecnorati er vanuit gaan dat Stereogum de komende jaren nog wel in haar lijsten opduikt.

Meteen op de site. Het zal die vervelende clown wel weer eens geweest zijn.

Hoi, ik ben B100 en ik heb altijd pech. Ze moeten altijd mij hebben! Sinds kort heb ik mijn baan bij De Baron van Neemwegge opgezegd en volg ik onderwijs bij Jaap Stronks. De opdrachten die ik van hem krijg zul je hier terug kunnen lezen. Een tv-stream bijvoorbeeld, of een analyse van een topblog. Maar er is meer. Bijvoorbeeld de opdrachten die ik maak voor Peter Verweij. Daarvoor heb ik me aangesloten bij de Mobjox, pioniers in nieuwe en mobiele journalistiek. Dat is weer eens wat anders dan een grote rode telefoon! Wat zei u, Baas?

Een videootje van mij over Stereogum. Dankzij WordPress, vereist het bekijken van dit schouwspel wel een klik.